Kim był Carlinhos? Legenda Flamengo, którą może dogonić Filipe Luís

Oprócz zdobycia bezprecedensowego tytułu jako trener, Filipe Luís może osiągnąć kolejny rekord w historii Flamengo, jeśli w nocy z czwartku na piątek jego drużyna pokona Lanús i sięgnie po trofeum Recopa Sudamericana. Próbuje dogonić Carlinhosa, wybitnego zawodnika i trenera Rubro-Negro.

Jeśli chcesz wspierać naszą pracę, rozważ wpłatę na platformie BuyCoffee! Twoje wsparcie pomoże nam rozwijać się, dostarczać lepsze treści i angażować się w nowe projekty. Każda wpłata, nawet najmniejsza, ma ogromne znaczenie i jest bardzo doceniana. Dziękuję za Twoje wsparcie!

Filipe Luís jest drugim najbardziej utytułowanym trenerem w historii Flamengo, z pięcioma zdobytymi trofeami od objęcia klubu w październiku 2024 roku. Przed nim jest tylko Carlinhos, który zdobył sześć tytułów w siedmiu kadencjach między 1983 a 2000 rokiem. Obecny trener dzieli drugą pozycję z Flávio Costą i Jorge Jesusem.

TROFEA FILIPE LUÍSA JAKO TRENERA FLAMENGO

• 1 Copa do Brasil (2024)

• 1 Supercopa do Brasil (2025)

• 1 Campeonato Carioca (2025)

• 1 Libertadores (2025)

• 1 Campeonato Brasileiro (2025)

TROFEA CARLINHOSA JAKO TRENERA FLAMENGO

• 1 Copa União - Módulo Verde (1987)

• 3 Campeonato Carioca (1991, 1999 i 2000)

• 1 Campeonato Brasileiro (1992)

• 1 Copa Mercosul (1999)

WYRAFINOWANY JAK SKRYPCE

Luís Carlos Nunes da Silva urodził się 19 listopada 1937 roku w Rio de Janeiro. Zaczął grać we Flamengo w 1958 roku i pozostał w klubie z Gávea aż do 1969 roku, był to jedyny klub, w którym występował w karierze.

Styl pełen klasy i wyrafinowane operowanie piłką przyniosły mu przydomek "skrzypce". Pomocnik, który stworzył niezapomnianą linię środkową z Nelsinho i Gérsonem, jest ósmym zawodnikiem z największą liczbą meczów w historii Flamengo. Był jednym z nielicznych graczy, którzy otrzymali nagrodę Belfort Duarte, przyznawaną zawodnikom, którzy nigdy nie zostali usunięci z boiska.

Jednym z jego wielkich momentów na boisku był decydujący mecz Fla-Flu w Campeonato Carioca w 1963 roku. Carlinhos poprowadził drużynę do bezbramkowego remisu, który dał Flamengo tytuł. To klasyczne spotkanie zanotowało największą frekwencję między dwoma klubami w historii brazylijskiej piłki nożnej: 177 020 widzów.

Mimo że był jednym z najbardziej wyróżniających się zawodników swojej epoki, Carlinhos miał w karierze frustrację związaną z brakiem miejsca w reprezentacji Brazylii. Idol Flamengo rozegrał tylko jeden mecz w drużynie narodowej, w 1964 roku, w zwycięstwie 4:1 nad Portugalią.

CARLINHOS JAKO ZAWODNIK FLAMENGO

•  517 meczów

•  23 gole

• Tytuły: Torneio Início (1959), Torneio Rio São Paulo (1961) i Campeonato Carioca (1963 i 1975)

BŁOGOSŁAWIEŃSTWO DLA ZICO

W XX wieku Flamengo miało tradycję, że zawodnik kończący karierę przekazywał swoje buty młodemu, obiecującemu graczowi z sektora młodzieżowego. Jako chłopiec Carlinhos otrzymał buty od Biguí, jednego z najlepszych prawych obrońców Flamengo, trzykrotnego mistrza stanu Rio de Janeiro w latach 1953-1955. W 1970 roku Carlinhos postanowił zostać ojcem chrzestnym Arthura Antunesa Coimbry, znanego obecnie jako Zico, który stał się największym idolem w historii Rubro-Negro.

"Kiedy zakończyłem karierę w Kashima Antlers w Japonii, mogłem wręczyć Carlinhosowi moją ostatnią koszulkę. Mieliśmy bardzo bliską przyjaźń. Zawsze uważał Gávea za swój dom. Jestem pewien, że nadal będzie błogosławił Flamengo z góry. To wielka strata dla nas wszystkich. Był bardzo zabawnym facetem. Siedział cicho w swoim kącie, miał łagodny ton głosu, ale kiedy ktoś się zagapił, potrafił rzucić świetnym komentarzem z odrobiną ironii." - powiedział Zico na pogrzebie Carlinhosa w 2015 roku.

SIEDEM KADENCJI JAKO TRENER

Po zawieszeniu butów na kołku Carlinhos nigdy nie stracił kontaktu z ukochanym klubem. Kontynuował pracę we Flamengo i otrzymał pierwszą szansę jako trener pierwszej drużyny, zastępując Paulo Césara Carpegianniego w 1983 roku. Wielokrotnie pełnił funkcję trenera tymczasowego, aż zdobył szacunek władz klubu, kibiców i zawodników. Wszystko zaczęło się w 1987 roku wraz ze zdobyciem Copa União.

Carlinhos trenował także inne kluby, takie jak Guarani i América-RJ, ale zawsze wracał do Flamengo, w którym spędził siedem kadencji. Znany z łagodnego tonu głosu, miał opinię dobrego człowieka i rzadko podnosił głos na zawodników.

W 1992 roku poprowadził drużynę, która zaskoczyła wszystkich, docierając do fazy finałowej Campeonato Brasileiro i zdobywając mistrzostwo w dwóch historycznych meczach przeciwko Botafogo. Jego ostatnia kadencja we Flamengo miała miejsce między majem a październikiem 2000 roku, rok po zdobyciu Copa Mercosul, swojego ostatniego tytułu jako trener Rubro-Negro.

ODKRYWCA TALENTÓW

Carlinhos wykorzystywał kontakt z młodymi zawodnikami z sektora młodzieżowego podczas lat pracy w Gávea i wykorzystywał to na korzyść pierwszej drużyny. Zyskał sławę dzięki odkrywaniu wielu talentów, takich jak lewy obrońca Leonardo w 1987 roku oraz zawodnicy tacy jak Djalminha, Nélio, Júnior Baiano, Marquinhos, Marcelinho Carioca i Paulo Nunes w 1992 roku. W 1999 roku, przy zdobyciu Copa Mercosul, Lê tworzył atak wraz z Caio Ribeiro.

"Carlinhos dał przykład wielu, zwłaszcza mnie. Kiedy trafiłem do Flamengo, zawsze starałem się naśladować osoby mające korzenie w klubie, a Carlinhos był jedną z takich osób. Zawsze wspierał nas w sektorze młodzieżowym. Był bardzo ważny i odkrył wielu innych zawodników Flamengo później. Wypełnił wszystko, co mu powierzono, z godnością." - wspominał Leonardo na pogrzebie Carlinhosa w 2015 roku.

"Był jednym z głównych powodów, dla których zostałem piłkarzem. Kiedy trafiłem do Flamengo w wieku 11 lat, to on zaakceptował mnie na testach. To on sprawił, że pozostałem we Flamengo. Był moim trenerem w kategorii dziecięcej, młodzieżowej, juniorskiej i w pierwszej drużynie, ponieważ kiedy objął zespół w 1987 roku, awansował mnie do składu. Wszedłem w 1986 roku, ale jeszcze nie byłem podstawowym zawodnikiem, to on mnie wprowadził. Mój pierwszy tytuł Brasileiro zdobyłem u jego boku. Wspomnienia są najlepsze, a wdzięczność za to, jaką osobą był w moim życiu, za trenera, doradcę, wychowawcę, nauczyciela, była jak ojciec w futbolu dla mnie." - powiedział Zinho, żegnając idola.

UHONOROWANY ZA ŻYCIA

W lutym 2011 roku Carlinhos był w Gávea, miejscu, które nazywał swoim drugim domem, aby odebrać wyróżnienie od Flamengo. Klub odsłonił popiersie idola wykonane z brązu, obok miejsca, gdzie spotykał się z przyjaciółmi, by grać w karty. Miejsce otrzymało nazwę "Praça Carlinhos". Przy tej okazji otrzymał medal za każdy tytuł zdobyty jako trener.

Carlinhos zmarł 22 czerwca 2015 roku w wieku 77 lat. Pogrzeb, otwarty dla kibiców, odbył się w siedzibie Flamengo, w sali Gilberto Cardoso Filho.